این اعتراف همه است، از حزب اللهی تا سکولار، تفاوت نمی کند، همه معترفند که وبلاگ شهر قدیم، قبل از هجوم عامه به وبلاگستان، و انفجار جمعیت وبلاگستان بسیار متفاوت تر یا به عبارتی دیگر جدی تر و آگاهانه تر از امروز بوده است؛ از خصوصیات وبلاگ شهر قدیم تشکیل گروه ها و انجام کارهای گروهی بوده است که بر خلاف امروز که بیشتر با دخالت های خارجی و موسسات دولتی برای استفاده به مطلوب انجام می شوند به صورت خودجوش بوده است، شاید یکی از دلائل روشن این بوده است که در آن ایام وبلاگستاندر مظلومیت و بی توجهی به سر می برده است، زین جهت خود وبلاگ نویسان باید برای خود کاری می کردند، در ضمن به دلیل جدی تر بودن و پرشور بودن شوق انجام کارهای جمعی بیشتر بوده است.
عطف به روایت بالا اوضاع در وبلاگستان حزب اللهی نیز این گونه بوده است، اولین فعالیت های جدی برای تشکیل یک گروه صنفی در بین وبلاگ نویسان حزب اللهی در سال ۸۱ با تلاش برای تشکیل «انجمن وبلاگ نویسان مسلمان» شروع شد، هر چند این تلاش به دلائلی همچون قلت وبلاگ نویسان متعهد به سرانجام نرسید ولی تاثیر عمیقی روی وبلاگ شهر به جای گذاشت.
در آن ایام ابوذر منتظرالقائم –نویسنده وبلاگ پاسداران- پیش نویس مرامنامه انجمن را برای جمع ایمیل کرد؛ در پاسخ سیدصالح نوری –نویسنده وبلاگ مرتضی و ما- نقدی بر آن نوشت و بندهایی از مرامنامه را اصلاح کرد؛ نوری در قسمتی از نوشته اش سوال های مهمی را مطرح می کند:
« ما باید تکلیف خودمان را با خودمان روشن کنیم. برای این کار پاسخ دادن به چند سوال ضروری است:
۱- علت توجه ویژه به مقوله وبلاگ و وبلاگ نویسی چیست؟ یعنی صرفا حرف زدن و امکان ابراز عقیده شخصی حیطه وبلاگ نویسی را تا این حد مهم کرده است؟ آیا هیچ عامل دیگری مؤثر نیست؟ اگر این طور است چرا در جلسات و مجامع عمومی و خصوصی فراوانی که حزب الله دور هم گرد می آیند چنین حساسیتی وجود ندارد؟
۲- اصالت با وبلاگ است یا وبلاگ نویس؟ یعنی نویسنده وبلاگ به خاطر این که وبلاگ مثلا مذهبی دارد مورد توجه و اهمیت است یا به علت این که آدم اهل مذهبی است با او ارتباط برقرار می کنیم؟ آیا وبلاگ نویسانی که مسلمان هستند (مسلمان به معنی مورد توافق) و وبلاگ سینمایی دارند هم موردنظر هستند؟ آیا وبلاگ های اسلامی که نویسندگان مجازی دارند مد نظر هستند؟
۳- آیا مارشال مک لوهان را جدی گرفته ایم؟ آیا رسانه همان پیام نیست؟ یعنی ما برای رسیدن به هدف غایی خودمان مجاز به استفاده از تمام وسائل هستیم؟ آیا همه ی وسایل، توانایی رساندن ما به اخدافمان را دارند؟ آیا ما هر مفهومی را می توانیم در قالب هر رسانه ای بریزیم؟ آیا تأثیرات پنهان ذات رسانه، اصل پیام ما را مخدوش نخواهد کرد؟ اگر وبلاگ نویسان مسلمان به این پرسشها نیاندیشند چه کسی باید این کار را بکند؟»
و سپس خود پاسخ هایی در خور توجه به آنها می دهد:
« در این جا من نظرات خودم را می گویم. قصد ندارم چیزی را به کسی تحمیل کنم. اما خواهش می کنم بر روی آنها فکر کنید و نظر بدهید:
۱ – آن چه وبلاگ نویسی را مهم و ارزشمند می کند ارزش و تقدس قلم است. شاید پی بردن به مفعوم قلم کمی سخت باشد. اما کمی بیاندیشیم:
همه ما حرف می زنیم و این حرف زدنها معمولا معطوف به مسائل جاری زندگی روزمره و اطراف می شود.
همه ما فکر می کنیم و این فکر کردن معمولا معطوف به چاره جویی برای مسائل و مشکلات روزمره و اطراف می شود.
اما همه ما نمی نویسیم. (نوشتن صرف سیاه کردن کاغذ با خودکار نیست) یعنی آنچه می اندیشیم و به نظرمان اهمیت دارد و برای خودمان و دیگران در آینده قابل استفاده کردن است بر روی کاغذ مکتوب نمی کنیم. برای همین حرف زدنمان و فکر کردنمان در همان حد سحطی خودش باقی می ماند. اما اگر ما مجبور شدیم آن چه می گوییم و آن چه می اندیشیم، بنویسیم آنگه کنار هم قرار دادن نوشته های زمانهای مختلف خیلی چیزها را رو می کند و تهی بودن و بی فکری ما را کاملا مشخص می کند. نوشتن آدم را مجبور به فکر کردن می کند و آرام آرام دقت و بصیرت فرد را بالا می برد. عادت به نوشتن عادت به خواندن را هم به همراه می آورد و بالا رفتن سطح اطلاعات فرد، احتمال دست یافتن به مفاهیم سطح بالاتر را زیاد می کند. این ها بسان زنجیره ای هستند که حلقه اصلی آن نوشتن است. با دقت در خود و اطرافیان به خوبی این حرف ها را درک می کنید. آن دوستانی از شما که اهل نوشتن نیستید (نه این که نمی نویسند) به ندرت حرف خیلی خاصی برای زدن دارند و یا لااقل حرف های آن ها فقط به درد امروز می خورد و کمکی به فردا نمی کند.
معجزه وبلاگ نویسی این بود که نوشتن را به سطح متوسط جامعه کشاند. آدم هایی که فبل از بوجود آمدن این پدیده رابطه ای با کاغذ و قلم نداشتند برای ابراز وجود و نشان دادن خودشان هم که شده مجبور به نوشتن شدند. این نوشتن از همه ی چیزهایی شروع شد که در اطرافشان می گذشت و بعد از گذشت چند ماه همگی دریافتند که چقدر فکر نمی کنند! تب هجوم به سمت این ابزار و بعد تعطیلی تعداد زیادی از این صفحات ، شکست خوردن آن هایی را نشان می دهد که نتوانستند فکر کردن بیاموزند. آن هایی که ماندند کم کم آموختند که حلقه گم شده حرف زدن و فکر کردنشان «نوشتن» است. (از همه این داستان،‌ خواصی را که کارشان نوشتن است و اهل مطالعه و قلم هستند و وبلاگ را هم مانند روزنامه و مجله و کتاب، راهی برای ارتباط با مخاطب می دانند، فاکتور بگیرید)
علت توجه ویژه به مقوله وبلاگ و وبلاگ نویسی یقینا فقط «نوشتن» است و نوشتن یعنی آماده و عرضه کردن محصول فکری خود برای دیگران در قالبی که بتواند مفهوم را منتقل کند به صورت مکتوب.
مکتول بودن امکان بازنگری و استناد به فکر و حرف را ممکن می سازد و قلم واقعا ارزش قسم خوردن به آن را دارد: ن و القلم وما یسطرون
اگر قرار باشد انجمن وبلاگ نویسان مسلمان شکل بگیرد ماهیت تمامی فعالیتهای آن می بایست حول محور نوشتن باشد. ارتباط برقرار کردن با وبلاگ نویسان باید از طریق نوشتن باشد و –خودمان را گول نزنیم- چت روم جای نوشتن نیست. کامنت هم جای حرف زدن نیست. باید پیغام کوتاه گذاشت و از طریق ایمیل ارتباط نوشتاری برقرار کرد. باید به نوشتن عادت کرد. این خیلی مهم است.
۲ – قضیه اصالت را هم بگویم که باید ترس را کنار بگذاریم. باید به قواعد خاص وبلاگ نویسی تن داد. اما این به آن معنا نیست که ما نمی توانیم فراتر از آن عمل کنیم و برای خود قواعد تازه ای بنا بگذاریم. مخاطبین وبلاگ ها عمدتا خود وبلاگ نویسها هستند. در کنار این ها افراد دیگری هم که خود اهل وبلاگ نوشتن نیستند گاه به صورت گذری از طریق جستجوگرها و گاه به خاطر دوستان و آشنایان و از طریق گروه های اینترنتی و چت روم ها و … گذری به وبلاگ ها می کنند . یا مشتری دائمی می شوند و یا رد می شوند و پی کار خود می روند. همه ی این هایی که نام بردم می توانند تحت عنوان مخاطب قرار بگیرند. اما من باید به کدام یک توجه کنم و اندیشه مثبت اسلامی را از چه طریقی انتشار دهم؟
اینجا ما باید حیطه ارتباطمان با افراد و دسته بندی آن ها در گروه های مخاطب را انجام دهیم. بنده شخصا به دلیل مشغله کاری فراوان و عدم تمایل به استفاده از مسنجر و… راه ارتباط با مخاطب خود را صرفا نوشتن در صفحه اصلی وبلاگ خودم، کامنت گذاشتن برای وبلاگ او و اگر تمایلی از طرف مقابل بود ارتباط از طریق پست الکترونیک می دانم و قائل به این مسئله هستم که یقه‌ی آدم خوبها را گرفته ام و مخاطبین مرتضی و ما آدمهای معمولی و رهگذر نیستند. در مواردی به ندرت اتفاق می افتد که آشنایی با این آدم های خاص به دیدار رو در رو هم منجر شده و که در همان چند موردبسیار پر فایده بوده است. اما دیگران چه؟ آنها چقدر وقت برای مخاطب خود دارند؟ مخاطبین آن ها از چه سطحی هستند؟ و آیا برای ارتباط برقرار کردن با آنها مجاز به کارهای سطحی و زودگذر هستند یا نه؟ این را لطفا شما مشخص کنید.
 
بنده تصمیم دارم انتشار اندیشه های مثبت اسلامی را صرفا از طریق نوشتن دنبال کنم و اهل بگو مگو کردن با آدم هایی که شناخت چندانی از آنها ندارم نیستم. به نظرم این کار فایده ای ندارد و واقعا اگر طالب بحث کردن با کسی باشم این بحث را از اینترنت خارج و به دیدارهای شخصی ارجاع می دهم. به نظرم اینترنت صرفا بهانه ای است برای این که با دیگران آشنا شویم و تأثیرگزاری اصلی در دنیای بیرون اتفاق می افتد. وضاف بر آن این که اصولا به قصد تاثیرگزاری نوشتن یا به قصد تأثیرگزاری دیدار و صحبت کردن کار احمقانه ای است. اگر شخصا به این نتیجه برسم که کسی به قصد تأثیرگزاری با من ارتباط برقرار کرده است از او فرار خواهم کرد.
بنابراین باید به یک تقسیم بندی قاطع در مخاطبینمان برسیم. پیشنهاد من این است:
مخاطبین ما به طور خاص فقط و فقط کسانی هستند که وبلاگ می نویسند (یعنی محلی از اعراب دارند) و در سطح عام همه کسانی هستند که قصد دارند درمورد موضوعات مورد علاقه‌ ی ما اطلاعات کسب کنند. پیگیری و اشاعه اندیشه های مثبت اسلامی را فقط باید در حیطه مخاطبین خاص پیگیری کرد و البته این کار طبیعتا تأثیر خود بر روی مخاطبین عام را هم خواهد گذاشت. این شفاف سازی برای انجمن وبلاگ نویسان مسلمان لازم است تا با پرداختن به حاشیه از اصل غافل نشود. (لازم به توضیح نیست که شما به عنوان یک فرد آزاد می توانید اندیشه های مثبت اسلامی را از هر طریقی که دوست دارید با هر کسی که می خواهید مطرح کنید. اما این در حیطه کاری انجمن وبلاگ نویسان مسلمان قرار نمی‌گیرد)
۳ – به نظر می رسد ما هنوز مارشال مک لوهان را جدی نگرفته ایم. از تلویزیون و سینما و روزنامه بگیر تا همین اینترنت. قسمتی از این حرف ها مربوط به مقاله فرزندان کالباس می شود. لاما لازم است تا این جا هم به آن بپردازم:
«… ضرب المثل آب که از سر گذشت چه یک نی و چه صد نی غلط است. چون به مقوله بازگشت نگاهی ندارد. اگر کسی خواست توبه کند واقعا فرقی نمی کند که چقدر در گناه غرق باشد؟ زحمت و مشقت توبه کردن برای گناه کاران در مراتب مختلف یکسان است؟
همین طور است آلوده شدن به اسباب و وسایل تمدن غرب که انسان را از طبیعت اصلی و فطرت دور می کند. آبا ما چون زندگی در آپارتمان را اجبارا پذیرفتیم باید شکستن حریم های انسانی را هم تحمل کنیم؟ اگر ما وارد اینترنت شدیم باید بی چون و چرا قواعد خاص آن را بپذیریم؟ یا می توان به حداقل هایی اکتفا کرد؟ (هر چند که در حداقل ها هم ضرر هست) اما آیا اگر ما به نامه نگاری الکترونیکی عادت کردیم باید به چت هم عادت کنیم؟ این استدراج تا کجا ادامه خواهد داشت؟
آیا اگر ما به جای غذا مجبور به خوردن کنسرو شدیم فرقی نمی کند که کنسرو سوسیس بخوریم یا تن ماهی؟ واقعا کالباس و شیر پاکتی فرقی با هم ندارد؟
مرتبه بعدی آن است که سرکشی کنیم و شهروندان مطیعی برای دهکده جهانی مک لوهان نباشیم. هنگامی که بفهمیم که نیازی نیست با پذیرفتن بعضی اجزا خودمان را در مقابل کل بزرگ وابدهیم این سرکشی آغاز می‌شود.
و مبارزه هرگز پایان نخواهد یافت…»
یادمان نرود که اینترنت اساسا در راستای سیاستهای جهانی سازی طراحی شده است و جنگ سایبرنتیک حقیقتا در جریان است. پس چرا فکر می کنیم از همه‌ی ابزارهایی که اینترنت و صاحبانش در اختیار ما می‌گذارند می‌توانیم به نفع خودمان استفاده کنیم. یعنی آن ها این قدر ساده لوحند؟ باور کنیم که ما قدرت انتخاب داریم و اگر این انتخاب را امروز انجام ندهیم فردا کار سخت تر خواهد شد. ما باید از میان سرویسهای این شبکه لعنتی بهترین ها را انتخاب کنیم و در آن رشد خود را بجوییم نه رشد اینترنت را!»
 
کانون وبلاگ نویسان حزب الله
[این بخش از مطلب به دلایل موجهی حذف شد.]
 
مجمع وبلاگ نویسان مسلمان
در اواخر تابستان ۸۴ محمد مسیح مهدوی –نویسنده وبلاگ یک جنبشی استشهادی- تشکیل «مجمع وبلاگ نویسان مسلمان» را پیشنهاد داد، مهدوی که از وبلاگ نویسان عصرجدید وبلاگشهر بود به دلیل عدم حضورش در جریانات تلخ گذشته پیشنهاد او برای وبلاگستان مسلمان قابل پذیرش تر بود؛ مهدوی در اولین یادداشت خود در این باره هدف تشکیل مجمع را که برای آن نام جایگزین «شورای هماهنگی وبلاگ نویسان مسلمان» هم پیشنهاد شده بود، بدین شرح ذکر کرد: « منظم کردن خروجی اطلاعات وب لاگ های مسلمان، افزایش مخاطبان، هدف مند کردن جریان وب لاگ های مسلمان، مجتمع شدن توده های پراکنده ی جمع های سایبری مسلمان، ایجاد رابطه ی مستقیم بین وب لاگ نویسان مسلمان، ایجاد محیط بحث، افزایش تاثیر گذاری اجتماعی وب لاگ نویسان، از گوشه گیری درآوردن وب لاگ های تخصصی و …»
به دلیل رشد وبلاگ های اسلامی و افزایش مخاطبینشان این نوشته خیلی سریع در کانون توجه ها قرار گرفت تا جایی که پس از لینک های بسیاری که به آن داده شد، وب سایت Global Voices که به مانیتور کردن فضای وبلاگ های کشور های مختلف می پردازد نسبت به آن عکس العمل نشان داد و نوشته ای مفصل با عنوان «حزب الله به سوی وبلاگ نویسی می رود» درباره ی آن نوشت.
مهدوی معتقد بود مجمع باید یک ائتلاف باشد، یعنی متفاوت با روند عمومی تشکیل همچین گروه هایی که به ابتدا خط قرمزها مشخص می شود، و سپس خودی ها به گروه می پیوندند، می بایستی گروه های نزدیک و هرچند با اختلاف نظر های مختلف گرد هم آمده و سپس مرامنامه ی مجمع تبیین شود؛ اولین جلسه ی مجمع با حضور محمدمسیح مهدوی، مجید عزیزی -وبلاگ راوی-،  علی محبی-مدیر لوح دانشجو-، ابوذرمنتظرالقائم، امیر تفرشی-مدیر پایگاه عدالتخانه-، محمدصالح مفتاح –نویسنده وبلاگ پاسخگویی و مدیر خبرگزاری امت اسلامی-، زهیر برادران –نویسنده وبلاگ شهدا و مدیر طرح آنتی منافق-، مهدی شیری –نویسنده وبلاگ خیبریان-، علی الله یاری –نویسنده وبلاگ ایلیا-، هدی دلیمی – نویسنده وبلاگ دیافه- و سمیرا آشیان –نویسنده وبلاگ نورونار- تشکیل شد؛ بحث های شدید لفظی و تعصب های بعضی از حاضران موجب شکست اولین جلسه ی مجمع شد، با این حال جلسه ی دیگری در اوائل سال ۸۵ با حضور سیدصالح نوری، محمدرضا محسنی راد، محمدرضا منتظرالقائم، مجید عزیزی، ابوذر منتظرالقائم، امین هاشمی، حامد طالبی، امیر تفرشی، علی الله یاری، میثم صدرایی، سیدشهاب الدین واجدی، محمدمسیح مهدوی و جواد مزارعی تشکیل شد، که در آن جلسه در مورد انتخاب پنج نفر از حاضران به عنوان هیئت موسس و تعلیق فعالیت های اجرایی مجمع تا تصویب مرامنامه و اساسنامه توافق صورت گرفت و همچنین در مورد اهداف مجمع نیز بحث مفصلی انجام شد.
مرامنامه و اساسنامه ی مجمع در تابستان ۸۵ تصویب شد، که مرامنامه بدین شرح می باشد:
«آن چه گردآمدگان در مجمع وبلاگ نویسان مسلمان ، به عنوان میثاق وعهد خویش با خود و سایر اعضای مجمع به طور قطع و یقین پذیرفته اند از این قرار است :
۱- قلم ، به عنوان ابزاری برای ارائه فکر و اندیشه و وسیله ای برای ارتقاء سطح فکری و اعتقادی نوع بشر ، متعهد است به ایمان و عمل صالح . (اعضای مجمع معتقدند که تا وقتی حریت وآزادگی تفکر انسان تحت تاثیر امیال غیر الهی قرار نگرفته است ، می تواند در خدمت اسلام و آرمانهای الهی باشد )
۲- ملاک اصلی پذیرش اعضاء در این مجمع ، پذیرش قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران می باشد و در مورد افرادی که خارج از مرزهای جغرافیایی ایران اسلامی قرار دارند ، عدم اثبات مخالفت با اصول موضوعه این قانون ملاک خواهد بود.
۳- اتحاد و همبستگی و وجه مشترک اعضای مجمع ، بر عدم پذیرش اوضاع کنونی جهان حقیقی و مجازی و سرپیچی از فرامین امپراطوران خبری و رسانه ای و اربابان زر و زور و تزویر می باشد و تمام تلاش خود را می کنند تا شهروند مطیعی برای دهکدهء چهانی آمریکایی نباشند و در برهم زدن توازن این دنیا ، منافع ملل مسلمان و مستضعفان جهان اولویت خواهد داشت و صدور اندیشه انقلابی حضرت امام خمینی (ره) و نگاه دین مدارانه به آینده ، مد نظرخواهد بود.
۴- اعضای این مجمع ، اهل هرگونه تضارب آراء و نقد ونظر در حوزه فکری و نوشتاری هستند و از هر درگیری و تضارب فیزیکی برائت می جویند. حقیقت آنچنان بدیهی و مسلم است که برای اثبات آن ، نیازی به رویارویی فیزیکی نیست.
 
با اتفاق آراء ، در روز هشتم از ماه دوم سال پیامبر اعظم اسلام صلی الله علیه و آله و سلم ، (۸/۲/۸۵ ) و به برکت نام مبارک پیامبر عظیم الشان اسلام ، توسط پنج عضو هیئت موسس ، تصویب گردید.»
در صفحه ی ابتدایی وب سایت مجمع وبلاگ نویسان مسلمان بخش با عنوان کوتاه درباره ی مجمع وجود دارد که در آن می خوانیم : «در زمانی هستیم که شیطان با همراهی جنودش با استفاده از فناوری اطلاعات با بمباران اطلاعات مسموم یا فاسد سعی در تحقق وعده‌ی زمان رانده شدنش را دارد؛ و با توجه به این تهدید لزوم سازماندهی مسلمانان در اینترنت بدیهی است، و مجمع وبلاگ‌نویسان مسلمان نتیجه‌ی تلاش‌های چند سال اخیر برای انجام این وظیفه در عرصه وبلاگ‌نویسی است که علاوه بر عکس العمل‌های مقتضی در برابر تهدیدها، و تبلیغ اسلام ناب محمدی، سعی در تجربه هر چند سایبر اسلام اجتماعی را دارد.»
پس از تصویب مرامنامه و اساسنامه وب سایت جدید مجمع راه اندازی شد که در آن امکان عضو گیری برخط قرار داده شده است تا پس از ثبت نام برخط افراد از آنها برای شرکت دریک همایش و عضویت رسمی دعوت شود یا بوسیله ی پست فرم های ثبت نام به آن ها ارسال گردد؛ درحال حاضر باید منتظر ماند تا تعداد اعضای مجمع وبلاگ نویسان مسلمان طبق اساسنامه ی آن از صد نفر فزون گردد تا امکان برگزاری انتخابات شورای مرکزی فراهم آید.
مجمع وبلاگ نویسان مسلمان به دلیل اینکه حدودا یک سال از شروع تلاش برای منسجم کردن آن می گذرد وب سایت های اقماری دیگری نیز تا به حال به مجموعه ی آن اضافه شده است، که وب سایت خانه کتاب اَشا، خبرخوان اتوماتیک وبلاگ های اسلامی «مسلم پست»، لینکدونی جمعی «لینکده» و تالار گفتمان در حال راه اندازی «مسلم فروم» تعدادی از این وب سایت های اقماری هستند.
مشتاقان ثبت نام برخط و کسب اطلاعات بیشتر می توانند به وب سایت مجمع وبلاگ نویسان مسلمان مراجعه کنند:

www.MuslimBloggers.ir